Echo serca, czyli echokardiografia, to jedno z najczęściej stosowanych badań diagnostycznych w kardiologii. Dzięki zastosowaniu ultradźwięków umożliwia uzyskanie obrazu serca w czasie rzeczywistym, co pozwala na ocenę jego struktury oraz funkcji. Badanie jest bezpieczne, nieinwazyjne i nie wymaga użycia promieniowania, dlatego jest szeroko stosowane zarówno w diagnostyce, jak i w monitorowaniu leczenia chorób serca.
Echo serca polega na przyłożeniu do klatki piersiowej pacjenta sondy ultradźwiękowej, która emituje fale dźwiękowe. Te fale odbijają się od tkanek serca, a komputer przetwarza je na obraz, który lekarz może oglądać na ekranie. Badanie jest bezbolesne i trwa zazwyczaj od 20 do 40 minut. W trakcie jego wykonywania pacjent leży na stole, a lekarz może poprosić o zmianę pozycji ciała, aby uzyskać jak najlepszy obraz serca.
W zależności od wskazań, może być wykonane echo serca przez klatkę piersiową (standardowe echo) lub przez przełyk (echo przezprzełykowe), które daje dokładniejszy obraz w przypadku trudniejszych do oceny struktur. W trakcie badania oceniane są m.in. struktura mięśnia sercowego, wielkość komór serca, funkcjonowanie zastawek oraz przepływ krwi w sercu.
Wyniki echokardiografii są analizowane przez kardiologa, który na podstawie uzyskanych obrazów dokonuje oceny funkcji serca. Zwykle ocenia się m.in. funkcję skurczową i rozkurczową lewej komory, wielkość jam serca, stan zastawek oraz obecność ewentualnych nieprawidłowości, takich jak wady serca, zatory czy obecność płynów w worku osierdziowym.
W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, lekarz podejmuje dalsze kroki diagnostyczne lub terapeutyczne. Jeśli badanie nie wykazuje zmian, pacjent otrzymuje informację, że serce jest w dobrym stanie, a dalsze leczenie nie jest wymagane. Echo serca jest bardzo pomocne w monitorowaniu postępu chorób serca oraz skuteczności leczenia.